Pierwsze opisanie obyczajów kulinarnych polskiej kuchni znajdziemy w kronikach nieznanego z nazwiska mnicha, później nazwanego Gallem Anonimem. 

To, w jakim stylu uprawiamy od tysiąca lat sztukę gotowania, zależy przecież od tego, jacy jesteśmy. A nasze główne cechy to: bujny temperament narodowy, szczerość, radość życia, szeroki gest, przysłowiowa gościnność, niewątpliwy zmysł piękna, jak również przywiązanie do tradycji. 
Tacy byliśmy, tacy jesteśmy i tacy już pozostaniemy. 
Pierwszą opisaną ucztą, w naszej polskiej historii, była uczta z okazji postrzyżyn Siemowita. 
A któż to taki? Siemowit był synem Piasta i dał początek łaskawie nam panującej do 1370 roku dynastii Piastów. 

Jako że rodzice Siemowita, Piast i Rzepka nie byli ludźmi bogatymi, na ucztę przygotowano tylko pięknie utuczonego prosiaka. Jak donosi kronikarz, mięsiwo to zapijano "beczułką dobrze sfermentowanego piwa". Następna opisana przez Galla uczta to było już coś. Cała Europa o niej mówiła. A było to roku pańskiego tysięcznego w Gnieźnie. Była to uczta typowo dyplomatyczna. 

Bolesław Chrobry wydał ją na cześć Cesarza Ottona III. Ucztowano trzy dni i trzy noce, a goście ponadto hojnie byli obdarowani stołowymi, złotymi i srebrnymi naczyniami. A stoły uginały się od ptactwa i inszego mieńsiwa, napitków - piwa i miodów "syconych".